Numer 2 (72) - zima - rok szkolny 2004/2005

Tę książkę polecam...

Nigdy w życiu! Książka

Książkę tą określano mianem polskiej Bridget Jones, jednak sama jej autorka nie przepada za takimi skojarzeniami. Jej bohaterka również cierpi z powodu mężczyzn, ale prowadzi zupełnie inne życie, niż postać Helen Fielding.

Judyta kończy trzydzieści siedem lat, leczy rany po mężu, który ją porzucił i – choć temu usilnie zaprzecza - marzy o wielkim uczuciu. Sama buduje dom na wsi i sama wychowuje nastoletnią Tosię. Udziela porad w piśmie kobiecym i nie zarabia tak dobrze jak Bridget Jones ani nie czuje się, jak ona, kobietą sukcesu. Nie wstydzi się swoich słabości i kompleksów, ma poczucie humoru, a po każdym kryzysie wybucha w niej nowa bomba energii. Otacza ją grono przyjaciół, rozwiedzeni i męczący rodzice oraz pies i kilka kotów. W końcu także mężczyzna, który „jest inny niż wszyscy”.

„Nigdy w życiu” to książka napisana lekkim językiem i niezwykle zabawna. Wciąga jak najsilniejszy wir głębokiej rzeki a jej akcja toczy się miękko, jak jabłko po zielonej trawce.

„Na ulicy ludzie na mnie patrzyli. Wyglądałam wystrzałowo. Wcale nie trzeba być anorektyczną Jolą, żeby zwracać uwagę mężczyzn. A w autobusie jakiś facet oczu nie mógł ode mnie oderwać! Jeszcze mnie stać na niejedno! Wszystko przede mną! Już zawsze będę elegancką kobietą!

Borys przywitał mnie tak, jakby mnie nie widział rok.Podarł mi rajstopy za czterdzieści cztery złote i zahaczył pazurami o spódnicę Renaty. Dziura jak jasny gwint! Wbiegłam do łazienki i chlapnęłam lakierem na oczko w rajstopach. Podobno tak się robi. Mam to w komputerze. W bazie danych, co robić domowym sposobem w razie różnych wypadków. Lakier diabli wzięli. Popłynął aż na podłogę. Ani rajstop, ani lakieru. Co za bzdury w tym komputerze!

I wtedy niestety spojrzałam w lustro. Jeno oko miałam rzeczywiście świetne. Duże. Błyszczące. Zielony cień znakomicie podkreślał tęczówkę. Niestety miałam również drugie oko. Wyglądało, jakby mi ktoś przywalił. Zielony cień pod spodem, tusz pod okiem. Boże, dlaczego mi to zrobiłeś? Dlaczego nie jestem cyklopem?”

Zanim zaczniesz lekturę tej książki, upewnij się, że masz przed sobą dwa wolne wieczory, bo gdy już zaczniesz czytanie, trudno Ci będzie powrócić do leżących odłogiem obowiązków. Polecam również film o tym samym tytule. Mimo, że inscenizacja znacznie różni się od książkowego oryginału, jest równie wciągająca i humorystyczna. Spodoba się nie tylko paniom!

Katarzyna Grochola (ur. 1957) odkąd pamięta, chciała być pisarką. Zanim jednak zajęła się wyłącznie pisaniem książek pracowała m.in. jako salowa, korektorka, dziennikarka, konsultantka w biurze matrymonialnym i dyrektor składu celnego. Przez osiem lat odpisywała na listy czytelniczek „Poradnika Domowego” i „Jestem”.

Na swoim koncie literackim ma cztery powieści - Przegryźć dżdżownicę (graną jako monodram przez Joannę Żółkowską) oraz trzy tomy cyklu Żaby i anioły: Nigdy w życiu! (przełożoną na rosyjski, czeski, niemiecki i litewski, wkrótce ukażą się przekłady bułgarski i rumuński), Serce na temblaku i Ja wam pokażę!.

Wydała dwa zbiory opowiadań - Podanie o miłość i Upoważnienie do szczęścia oraz książkę-wywiad z psychoterapeutą Andrzejem Wiśniewskim Związki i rozwiązki. Jest również autorką sztuk teatralnych i telewizyjnych, m.in. Pozwól mi odejść i Kot mi schudł, które zostały nagrodzone na konkursie dramaturgicznym TESPIS 2000.

Violetta Pieniak