Numer 4 (74) - marzec - rok szkolny 2004/2005

Lekcja historii

„Kto na ziemię ojczystą, choćby grzeszną i złą, wroga odwiecznego naprowadził, zdeptał ją, stratował, splądrował, złupił rękami cudzoziemskiego żołdactwa, ten się wyzuł z ojczyzny. Nie może ona być dla niego już nigdy domem, ni miejscem spoczynku. Na ziemi polskiej nie ma dla tych ludzi już ani tyle miejsca, ile zajmują stopy człowieka, ani tyle, ile zajmie mogiła”.

Stefan Żeromski

Termin „Polska Golgota Wschodu” oznacza masowe wywózki w głąb Rosji, a także poniewierkę, cierpienia
i śmierć, które na przestrzeni 400 ostatnich lat stały się tragicznym udziałem ponad 11 mln. naszych rodaków. Wywózki te, zapoczątkowane w II połowie XVI w. i kontynuowane następnie przez carską Rosję aż do roku 1915, osiągną swe zbrodnicze apogeum w latach 1939 – 1956, kiedy to komunistyczne władze ZSRR wywiozą do Rosji ponad 9 mln. Polaków. Mijająca właśnie 65 rocznica przeprowadzenia przez NKWD pierwszej z czterech wielkich, wojennych deportacji ludności polskiej z Kresów Wschodnich na Syberii, jest dla nas okazją do uświadomienia sobie przyczyn, przebiegu, skutków i rozmiarów tej zupełnie nam nieznanej tragedii, jaką jest martyrologia Narodu Polskiego na Wschodzie.

Pierwszej w historii zsyłki Polaków na Syberię dokonuje car Iwan IV już w roku 1577. W ciągu 350 następnych lat władcy carskiej Rosji wywiozą do swego imperium ogółem blisko 2 mln. osób. Wśród zesłańców znajdzie się m. in. : ok. 15 tys. Konfederatów Barskich (1768 r. ), nieznana liczba uczestników Powstania Kościuszkowskiego (1794 r. ), ok. 150 tys. uczestników Powstania Listopadowego (1830 r. ), ok. 250 tys. powstańców styczniowych (1863 r. ), oraz ok. 1.5 mln. ludności polskiej wywiezionej do Rosji w 1915 r.

Związek Radziecki, który powstaje w wyniku krwawej rewolucji bolszewickiej roku 1917, nie ukrywa swej wrogości wobec Polaków, a kiedy w 1918 r. odradza się niepodległa II Rzeczpospolita, komunistyczni przywódcy ZSRR uznają ją natychmiast za największe zagrożenie dla Kraju Rad i dla przyszłości ogólnoświatowej proletariackiej rewolucji. Nastroje antypolskie w ZSRR wzrosną jeszcze bardziej po przegranej w wojnie z Polską w sierpniu 1920 r. Należy wspomnieć, że już po wstrzymaniu działań wojennych na froncie polsko – sowieckim, ponad 50 tys. żołnierzy polskich ginie bez śladu.

Aby zneutralizować polityczne wpływy liczącej ok. 1,2 mln. osób polskiej społeczności w ZSRR, a następnie pozyskać ją dla sprawy komunizmu, władze radzieckie przystępują na początku lat 20 i 30 XX w. do zabiegu sowietyzacji Polaków. W związku z tym, władze ZSRR tworzą dwa dość duże polskie obwody autonomiczne o podłożu komunistycznym. Pierwszy z nich powstaje na Ukrainie, drugi zaś, nieco później, na Białorusi. Zamieszkująca je ludność polska zyskuje znaczne przywileje.

Cały ten proces jest ściśle kontrolowany i przebiega w atmosferze sączonej odgórnie ateistycznej propagandy
i antypolskiej indoktrynacji, ponieważ w zamierzeniu Stalina, Polacy mieli zostać przekształceni mentalnie w tzw. ludzi sowieckich.

Krytyczny moment nastąpi w latach 1931 - 1933, kiedy to Polacy, szczególnie na Ukrainie, stawią masowy opór kolektywizacji.

To rozwścieczy zupełnie komunistyczne władze, które stwierdzą również, że zdecydowana wiekszość ludności polskiej trwa nadal w swej katolickiej wierze, kultywuje rodzime tradycje i pozostaje wewnętrznie lojalna wobec swej historycznej ojczyzny. Po załamaniu się eksperymentu sowietyzacji, następuje w latach 1935 - 1939, fala ostrych represji wymierzonych w polską ludność w ZSRR.

Pierwsza wielka deportacja do Kazachstanu obejmuje Polaków z Ukrainy, druga, tych z Białorusi. Represje i wywózki sięgną również Polaków zamieszkałych na terenie całego ZSRR. Dojdzie także do masowych mordów na ludności polskiej. Polacy zostaną oskarżeni przez komunistyczną propagandę o szpiegostwo na rzecz Polski i uznani za straconych dla budowania socjalizmu. Według obliczeń, przed II wojną zginęło w wyniku prześladowań, nie mniej niż 10 - 15% Polaków w ZSRR, tzn. 100 - 150 tys. osób.

Dokonanie przez ZSRR zbrojnej agresji na Polskę 17. IX. 1939 r., oznaczało przystąpienie tego państwa do zaplanowanego wcześniej z władzami III Rzeszy Niemieckiej, biologicznego wyniszczenia naszego Narodu. Rozpoczyna się najstraszniejszy rozdział w historii „Polskiej Golgoty Wschodu”. Już do końca września 1939 r., sowiecki okupant wywozi do Rosji ok. 200 tys. oficerów i żołnierzy polskich a także ok. 50 tys. wybitnych przedstawicieli polskiej nauki, polityki i kultury. Ok. 250 tys. Polaków zostaje wcielonych przymusowo do Armii Czerwonej, a ok. 140 tys. do pracy przymusowej w przemyśle.

Cztery wielkie, wojenne deportacje ludności polskiej z Kresów Wschodnich na Syberię przebiegają według nastepującej kolejności:
10. II. 1940 r. – pierwsza deportacja obejmuje ok. 320 tys. osób – głównie urzędników państwowych, samorządowców
i osadników wojskowych.
13. IV. 1940 r. – na Sybir zostają wywiezione rodziny wcześniej deportowanych – głównie kobiety i dzieci w liczbie ok. 320 tys. osób.
29. V. 1940 r. – trzecią masową deportacją na Sybir objęci zostają uchodźcy wojenni z zachodniej Polski – w sumie ok. 240 tys. osób.
20. VI. 1941 r. – w przeddzień uderzenia III Rzeszy Niemieckiej na swego niedawnego sowieckiego sojusznika
i współoprawcę Polski, z Kresów zostaje wywiezionych ok. 300 tys. osób. Wśród deportowanych przeważają przedstawiciele polskiej inteligencji, a także kolejarze i zamożni gospodarze.

Polacy są zabierani ze swych domów nocą. Wyrwani ze snu, mają 15 min. na spakowanie się i opuszczenie swego dobytku, który, podobnie, jak to miało miejsce po upadku naszych powstań, zostanie raz jeszcze zagarnięty przez najeźdźców i ich gorliwych popleczników. Wojenne deportacje Polaków są dokonywane przez NKWD w porozumieniu z Gestapo, za wiedzą i przyzwoleniem ówczesnych rządów Anglii i USA. Trwających ok. 4 tygodni podróży na Syberię, które odbywały się w bydlęcych wagonach po ok. 70 osób w każdym, nie przeżyło ok. 25% dorosłych deportowanych i aż 50% dzieci.

Ok. 85% wszystkich deportowanych z Kresów Wschodnich Polaków zostało schwytanych przez NKWD na podstawie donosów miejscowej ludności głównie żydowskiego pochodzenia. Przy sporządzaniu list deportowanych, wysiedlaniu, dowozie na stacje kolejowe i ładowaniu wywożonych Polaków do wagonów, aktywnie współpracowała z NKWD także miejscowa komunistyczna milicja żydowska. Znani historycy polscy i zagraniczni, tacy, jak profesorowie: T. Strzembosz, I. C. Pogonowski, J. R. Nowak, oraz N. Davies i R. Lukas, zgodnie potwierdzają fakt dobrowolnej i wielopłaszczyznowej kolaboracji nieproporcjonalnie wielkiej liczby zbolszewizowanej ludności żydowskiej z radzieckim okupantem na Kresach w latach 1939 – 1941. Prof. Davies udowodnił także, że od września 1939 r. do wybuchu wojny niemiecko – radzieckiej w lecie 1941 r., komuniści dokonali większego ludobójstwa na ludności polskiej, niż hitlerowcy w tym samym czasie. Badanie sowieckich archiwów pozwoliło ustalić, że obaj okupanci zamierzali wywieźć 95% ludności polskiej na Syberię do roku 1975. W momencie ataku Niemiec na ZSRR, NKWD, nie mogąc ewakuować, zabija pośpiesznie tysiące więzionych Polaków.

Rzeczą charakterystyczną, w przypadku obu okupantów Polski, jest ich obsesyjne polowanie na polską inteligencję i siły przywódcze w naszym Narodzie. Nie można zapomnieć, że w tym samym czasie, hitlerowskie Niemcy unicestwiają przynajmniej 100 tys. przedstawicieli polskich elit, głównie w założonym przez siebie w tym właśnie celu, obozie w Auschwitz. Na przymusowe roboty do Niemiec zostaje wywiezionych ponad 3 mln. Polaków, w tym ok. 200 tys. polskich dzieci w celu germanizacji. Od czerwca 1941 r., Rzesza Niemiecka będzie samotnie okupować Polskę, aż do połowy 1944 r.
Po ponownym wkroczeniu Armii Czerwonej na ziemie polskie w roku 1944, ok. 70 tys. polskich patriotów zostaje aresztowanych i ginie bez śladu. Znów ruszają masowe wywózki.

W wyniku 114 wielkich deportacji w latach 1945 – 1948, wywiezionych zostało z dawnych Polskich Kresów ok. 7,5 mln. osób. Powojenne deportacje Polaków na Syberię trwać będą aż do roku 1956.

Oblicza się, że w ciągu 45 lat komunistycznych rządów w Polsce, w wyniku różnorakich prześladowań, życie straciło ok. 300 – 350 tys. politycznych przeciwników czerwonego totalitaryzmu. Miliony Polaków znajdą się poza granicami swego kraju, którego terytorium zostanie okrojone w 1945 r., decyzją ówczesnych rządów Anglii, USA i Związku Radzieckiego. 26. IV. 1956 r., Sejm PRL, działając na podstawie dyrektyw otrzymanych z Moskwy, dopuszcza zbrodniczą praktykę tzw. „aborcji”, w następstwie której, do roku 1993, zostało unicestwionych ok. 6 – 10 mln. naszych najmłodszych rodaków. Dodajmy do tego ok. 1 mln. często wykształconych, aktywnych działaczy „Solidarności” zmuszonych w różny sposób do opuszczenia swojej ojczyzny po roku 1980. A ostatnie lata naszej historii? Dzisiaj młodzi i starsi Polacy są często zmuszani do poszukiwania pracy za granicą, bo brakuje jej w Polsce. To, że istniejemy, to cud. Czas upływa, zmieniają się okoliczności i metody działania naszych wrogów, a walka z Polską i z Polakami trwa nadal.

Opracował Tadeusz Gryga